نازیبای ذوانتقام

خدا، کسی که با نامی که برایش انتخاب کردم (زیبای بیهمتا) و در جایجای وبم استفاده، بسیار دوستش دارم و هرچه یادم هست، چون فقط او را قبول داشتم، جز خودش به کسی (امامان) متوسل نشدم. اما دیگر بهایی به او نمیدهم. از بینیازیش در قرآن بسیار گفته. کسی که کون و مکان را خلق کرده، باز محتاج تشکر من است؟ میگوید بینیازم. عجیب است، من درحالیکه بندهای ناچیزم نیازی حس نمیکنم به اینکه کسی تقدیرم کند و بیتوقعام.